Vakmanschap wordt pas meesterschap als de beoefenaar eigen beroepsgeheimen heeft ontwikkeld. Als hij foefjes en trucs kent die voor anderen, minder gevorderden, niet haalbaar zijn. Zulke geheime technieken worden overgedragen aan een talentvolle medewerker of anders meegenomen in het graf..
.
Die praktijk is al vele honderden jaren vertrouwd terrein voor elke serieuze glasbewerker.
De historie gaat terug tot in het middeleeuwse Venetië, de bakermat van de moderne glascultuur. Het uitzonderlijke vakmanschap van de Venetiaanse meesters was even ongekend als onomstreden. Zij bewaakten daarom de geheimen van hun unieke kleuren en hun speciale glasbewerkingen fanatiek. Geheimhouding was indertijd letterlijk een halszaak.


Lees verder...

De meester wijdde alleen zijn meest dierbare gezellen in de fijnste foefjes in. Die gezellen brachten de alleen de meest veelbelovende leerlingen de iets eenvoudiger trucs bij. En altijd was er de plicht van het zwijgen...

Wie die wet overschreed en een oningewijde bekend maakte met de geheimen van de Venetiaanse meesters, die wachtte de dood. Het vonnis werd toepasselijk voltrokken met een glazen dolk, die ‘daga’ werd genoemd. De daga in de nek van de verrader gestoken en vervolgens afgebroken.
Omdat niemand het lemmet dan nog uit de wond kon trekken, bloedde het slachtoffer reddeloos dood.


Lees verder...
Terug... 

Wij spiegelen ons graag aan die oude meesters. De geest van de oude Venetianen is daarom nog steeds vaardig over ons: niet voor niets zijn we Meesters in de glaskunst.

Enkele van onze meest gewaardeerde technieken staan intern bekend als de daga- behandelingen. Ze zijn geheim en dat moeten ze blijven. Wie onze geheimen verraad mag tegenwoordig niet meer met een daga worden bewerkt. De wetgever staat dat in de weg.

De huidige sanctie is daarom: uitsluiting van de meestergroep. (We weten niet wat erger is, voor een echte vakman.) Zie ook Bewerkingen.

Meer weten over wat ons werkelijk drijft?
Maak dan kennis met onze filosofie.



Terug...